WIELKA NAGRODA FILMOWA NARODÓW

Taormina na Sycylii to jedno z najpiękniejszych miejsc w Europie. Turystyczna mekka dla ludzi wymagających. Wyjątkową atrakcją jest tam Teatr Grecki (Teatro Antico di Taormina). Liczący ponad dwa tysiące lat obiekt gościł mnóstwo wspaniałych artystów, występujących dla wielotysięcznej widowni.

Także w środku tegorocznego lata w Taorminie miało miejsce wydarzenie wyjątkowe…

Po raz pierwszy bowiem w historii kina została przyznana Wielka Filmowa Nagroda Narodów (Gran Premio Cinematografico delle Nazioni).  Obok takich sław jak Gina Lollobrigida i Gerard Depardieu otrzymał ją polski reżyser Wiesław Saniewski, autor wielu wybitnych filmów, m.in. kultowego już „Nadzoru” (1983), „Deszczowego żołnierza” (1996), „Bezmiaru sprawiedliwości” (2006), „Wygranego” (2011).  Pod koniec 2015 wyreżyserował dla Teatru Telewizji głośny spektakl pt. „Dom kobiet”, uwspółcześnioną wersję sztuki Zofii Nałkowskiej.

Międzynarodowy Komitet Honorowy Nagrody, pod przewodnictwem włoskiego scenarzysty Claudio Masenza, przyznał ją Saniewskiemu za całokształt twórczości filmowej. Imprezie patronował Parlament Europejski. Warto wspomnieć, że galę w amfiteatrze organizowali Tiziana Rocca i jej firma Agnus Dei oraz Michel Curatolo z EvenTao, którzy byli przez długie lata dyrektorami festiwalu filmowego w Taorminie.

Nagrody dla wybitnych osobowości światowego kina wręczono podczas gali we wspomnianym amfiteatrze. Niestety, Gina Lollobrigida, która trzy tygodnie wcześniej ukończyła 90 lat, z powodu niedyspozycji nie mogła pojawić się na uroczystości.

Gala miała niezwykle podniosły charakter. Przybyło na nią kilka tysięcy osób. Oprócz gości honorowych w imprezie wzięli udział widzowie, którzy musieli zakupić wcale nie tanie bilety. Głównymi atrakcjami wieczoru były oczywiście zapowiadane gwiazdy aktorskie. Poza wspomnianą parą aktorów pojawili się  także Carole Bouquet,  znana m.in. z filmu Luisa Bunuela „Mroczny przedmiot pożądania” oraz dwóch popularnych we Włoszech aktorów średniego pokolenia: Giuseppe Zeno i Cesare Bocci. Uroczyste  wręczenie nagród poprzedził występ portugalskiej wykonawczyni pieśni fado Dulce Pontes. Samą galę uświetniły orkiestry wojskowa  oraz Sycylijska Orkiestra Symfoniczna, która na otwarcie imprezy zagrała najpierw hymn włoski, a następnie Unii Europejskiej.

Gran Premio Cinematografico delle Nazioni wręczył Wiesławowi Saniewskiemu znany włoski reżyser operowy Enrico Castiglione. Nagrodę otrzymał także ceniony włoski reżyser tureckiego pochodzenia Ferzan Ozpetek, uczestnik i laureat wielu festiwali filmowych, autor takich filmów jak: „Hamam. Łaźnia turecka”, „Le fate ignoranti” („On, ona i on”), „Zapnijcie pasy”. Ozpetek trzykrotnie otrzymał nagrodę „Złotych Globów”.

– To być może najważniejsza nagroda filmowa w mojej karierze – mówi Saniewski.
Nieporównywalna z nagrodami festiwalowymi, które często są wypadkową różnych gustów i interesów.
Gran Premio daje mi poczucie dystansu do branży i do tego, co się w niej dzieje.

 

.

Przy okazji przyznania tej prestiżowej nagrody zwrócono uwagę na fakt, że związki Wiesława Saniewskiego z Włochami i kulturą włoską trwają od lat, a jego twórczość jest tam dość dobrze znana.  Pierwszą realizacją reżysera był krótkometrażowy film fabularny wg opowiadania Alberto Moravii „Zapachy i kość”, nagrodzony w roku 1971 na Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Studenckich w Katowicach Pierwszą Nagrodą Jury i nagrodą publiczności. W 1979 roku Saniewski znalazł się w jury FIPRESCI MFF w Wenecji, a jego „Nadzór” pięć lat później był zaproszony do konkursu głównego. Niestety, polskie władze z przyczyn politycznych nie zgodziły się na udział filmu i reżysera w tym festiwalu. W roku 1985 Wiesław Saniewski był stypendystą Centro Incontri e Studi Europei w Rzymie. W roku następnym jego „Sezon na bażanty” został zaproszony do udziału w MFF w Taorminie, gdzie był nominowany do głównej nagrody festiwalu. W następnych latach filmy Saniewskiego były prezentowane w Rimini, rodzinnym mieście Federico Felliniego. Reżyser pokazał tam „Nadzór”, „Dotkniętych”, „Obcy musi fruwać” i „Deszczowego żołnierza”. W 2002 roku Wiesław Saniewski otrzymał Nagrodę Specjalną Jury dla najlepszego scenarzysty na MFF w Mediolanie – za scenariusz do amerykańskiego filmu „Paradox Lake” w reż. Shemi Reuta.

Obecnie Saniewski pracuje nad kilkoma projektami. Akcja jednego z nich toczy się m.in. w XV-wiecznej Florencji, rodzinnym mieście dwóch protagonistów, walczących przez lata o obraz Hansa Memlinga  „Sąd Ostateczny”.

Dziękuję za materiał Dorocie Końdiuch

________________________

Wiesław Saniewski zrealizował 10 filmów fabularnych (w tym jeden z elementami dokumentalnymi) oraz dwa dokumenty. Jest laureatem m.in. Nagrody Kultury Podziemnej „Solidarności”, Złotej Taśmy SFP dla najlepszego filmu polskiego, Nagrody Miasta Wrocławia, Papieskiej Nagrody Fundacji Jana Pawła II, Nagrody Federacji Krytyki Światowej FIPRESCI, Nagrody za wybitną reżyserię na MFF w Houston, Nagrody Specjalnej Jury za najlepszy scenariusz na MFF w Mediolanie, Grand Prix „Biały Słoń” – nagrody rosyjskich krytyków i teoretyków filmowych  na Festiwalu Polskich Filmów w Moskwie, Nagrody Specjalnej i Platinum Award na MFF w Houston, nagrody krytyków amerykańskich na MFF w Phoenix i wiele innych.

Wiesław Saniewski dwukrotnie był wiceprezydentem Stowarzyszenia Filmowców Polskich i wielokrotnie  jurorem międzynarodowych festiwali w Wenecji, Berlinie, Batumi, Mannheim  i Oberhausen.